Archive for the ‘polityka’ Category

Prezydent na Facebooku

Zdjęcie umieszczone na twitterze Baracka Obamy ukazujące przytulającą się parę prezydencką bije rekordy popularności. Podobnie jest z filmem na youtube, przedstawiającym tańczących Baracka i Michelle Obamę do utworu śpiewanego specjalnie dla nich przez piosenkarkę Beyonce. Prezydent bez skrupułów pokazuje swoją ludzką twarz, relacje z żoną. Zyskuje na tym popularność i poparcie, a społeczność utwierdza się w przekonaniu, że jest to po prostu równy gość. Również na facebooku ma 35 milionów fanów, a każdy umieszczany na profilu post jest lajkowany i komentowany przez dziesiątki lub setki tysięcy osób. Obama ma też stronę internetową o intuicyjnym adresie www.barackobama.com, na której można stworzyć własne konto i prowadzić bloga, dodać zdjęcie, tworzyć grupy. Na facebooku są również takie konta jak Veterans for Obama, Women for Obama, African Americans for Obama. Na twitterze, oprócz konta prezydenta, jest także konto Białego Domu, na którym Prezydent umieszcza wpisy o swojej działalności. Na swoim koncie Prezydent umieszcza wpisy w tematyce politycznej, ale nie tylko. Wypowiada się także w sprawach ogólnych, na przykład któregoś dnia dodał wpis w sprawie ojcostwa, że jest to jego najbardziej satysfakcjonująca praca. Media społecznościowe nie mają dla Baracka Obamy żadnych tajemnic.

Kto jest kim w Unii Europejskiej

Who is who (kto jest kim) to publikacja encyklopedyczna zawierająca noty biograficzne. Przedstawia ważne osoby związane z daną dziedziną, regionem itp. Ważnym źródłem informacji dla Europejczyka może być Urzędowa organizacyjna baza danych Unii Europejskiej – EU Whoiswho, dostępna na stronie internetowej Europa.eu. W bazie znajdują się ważne instytucje, organy i agencje Unii Europejskiej. Rekordy są dostępne we wszystkich językach urzędowych Unii Europejskiej. Interesujące nas hasło można wyszukiwać według osoby, według jednostki (dyrekcja lub departament) i według struktury organizacyjnej. Wyniki wyszukiwania według tej ostatniej są dość szczegółowe: znajdziemy na przykład dokładny adres, telefon i stronę internetową Rady Europejskiej, mail Europejskiego Trybunału Obrachunkowego i innych instytucji. Jeśli wyszukujemy według jednostki, możemy zaznaczyć instytucję – np. Parlament Europejski, kliknąć szukaj, i wyświetli się lista jednostek organizacyjnych Parlamentu. Z bazy EU Whoiswho, oprócz bezpośrednio ze strony internetowej, można korzystać również w formacie PDF i ebooka na telefon komórkowy (darmowe) lub papierowym (za opłatą) w języku francuskim, angielskim, niemieckim. EU Whoiswho to wiarygodne i przydatne źródło informacji o pracownikach instytucji Unii Europejskiej.

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej to czasopismo ukazujące się we wszystkich językach urzędowych Unii Europejskiej. Składa się z dwóch powiązanych tematycznie serii: L – legislacja, C – informacje i ogłoszenia, z Dodatku S – przetargi publiczne. Prenumerata, w zależności od formy (tylko wersja drukowana, zapis na płycie dvd) i serii, może kosztować nawet 1420 euro za rok. Prenumerata nie musi obejmować wszystkich wydań z całego roku – opłata zmienia się proporcjonalnie wraz z ilością zamówionych egzemplarzy. Można zamawiać jedynie pojedyncze egzemplarze. W celu zamówienia Dziennika Urzędowego należy się skontaktować z dystrybutorem, innym dla każdego kraju. W serii L zawarte jest prawodawstwo Unii Europejskiej, w tym rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia, opinie. Seria C zawiera między innymi zbiory orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości i Trybunału Pierwszej Instancji, protokoły z posiedzeń parlamentarnych, sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, pisemne interpelacje parlamentarne oraz odpowiedzi udzielone przez Radę lub Komisję, oświadczenia, wydane przez Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów, zaproszenia do udziału w programach i projektach Unii Europejskiej, publiczne kontrakty na pomoc żywnościową. Seria S to zaproszenia do przetargów w różnych dziedzinach.

Zielone społeczeństwo obywatelskie

Zielona polityka (ekologizm) – ideologia polityczna mająca na celu budowanie aktywnego i otwartego społeczeństwa obywatelskiego, które cechuje zrównoważony rozwój i poszanowanie praw człowieka. Zielone partie polityczne, jak nazwa wskazuje, duży nacisk kładą na ekologię. Walczą o prawa zwierząt, promują alternatywne źródła energii, są przeciwni budowaniu autostrad – lepszym rozwiązaniem jest według nich transport kolejowy. Sprzeciwiają się konsumpcjonizmowi. Jeśli chodzi o finanse, Zieloni są za wprowadzeniem kar dla przedsiębiorstw zatruwających środowisko i za zniesieniem podatku na towary lokalne. Najodpowiedniejszy sposób odżywiania według Zielonych to weganizm. Sprzeciwiają się kapitalizmowi i agresji. Propagują oddolną demokrację – pojedyncza jednostka ma decydować o sprawach społecznych, które jej dotyczą. Propagują feminizm i równouprawnienie mniejszości seksualnych, religijnych, etnicznych. W Polsce zieloną politykę propagują Zieloni 2004 – partia powstała w 2003 roku. Swoją ideologię opierają na czterech filarach: ekologia, sprawiedliwość społeczna, demokracja oddolna, pacyfizm. Ich postulaty są dla konserwatywnych Polaków dość kontrowersyjne – walczą między innymi o prawa homoseksualistów i prawo kobiet do przerywania ciąży. Partia należy do Europejskiej Partii Zielonych.

Z dystansem o polityce

Szkło kontaktowe to chyba jedyny program telewizyjny, komentujący wydarzenia polityczne w kraju ze sporym dystansem i przymrużeniem oka, a przy okazji odniósł sukces. Nadawany jest na antenie TVN24 od 2005 roku i ma charakter satyryczno-publicystyczny. Gospodarzem programu jest Grzegorz Miecugow – dziennikarz, publicysta, prezenter telewizyjny oraz Tomasz Sianecki – dziennikarz radiowy i telewizyjny. W weekend program prowadzą dziennikarz Grzegorz Markowski oraz Wojciech Zimiński. Głównym elementem programu jest rozmowa prowadzącego z zaproszonym komentatorem. Biorąc pod uwagę fakt, że program ma charakter satyryczny, na fotelu komentującego zasiadają takie osoby jak Tomasz Jachimek, Maria Czubaszek, Artur Andrus, Krzysztof Daukszewicz, ale także dziennikarze Marek Przybylik i Jerzy Iwaszkiewicz. Z poczuciem humoru komentują wypowiedzi polityków, jak również materiały przygotowane przez samą redakcję, a także nadesłane przez widzów. Widzowie w programie spełniają istotną rolę – w czasie emisji można zadzwonić i podzielić się swoim zdaniem na omawiany temat. Można też wysłać wiadomość sms, która będzie wyświetlona na dole ekranu. Gospodarze programu napisali książkę o kulisach jego powstania – Kontaktowi czyli szklarze bez kitu, która przedstawia między innymi sylwetki komentatorów.

Medal Przemysła II dla patriotów

Akademicki Klub Obywatelski im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Poznaniu to stowarzyszenie powstałe w 2011 roku, mające na celu upowszechnianie polskiego, chrześcijańskiego patriotyzmu, poprzez szereg działań. Przewodniczącym jest Leon Drobnik. Członkowie Akademickiego Klubu Obywatelskiego organizują seminaria, sympozja, konferencje o tematyce patriotycznej, zabierają głos w sprawach ważnych dla społeczeństwa poprzez wydawanie odezw, oświadczeń, komunikatów. Pilnują, aby pamięć o zmarłym Prezydencie Lechu Kaczyńskim była wciąż żywa. Głoszą wartości chrześcijańskie i patriotyczne. Za najważniejszą wartość uznają rodzinę, naród i suwerenne państwo. Od 2011 Akademicki Klub Obywatelski przyznaje Medal Przemysła II. Przyznawany on jest za długotrwałe zasługi dla narodu i państwa polskiego, zgodne ideowo z działalnością Klubu. Można go przyznać za podtrzymywanie i utrwalanie tradycji narodowej, za działalność na rzecz rozwoju naszego kraju w Europie i poza nią. Pierwszym odznaczonym medalem został Jarosław Kaczyński. Uzasadnieniem przyznania medalu było służenie polskiej racji stanu, przyczyniające się do rozwoju Ojczyzny, działanie zgodnie z tradycjami i wartościami chrześcijańskimi. W 2012 medalem odznaczony został minister Antoni Macierewicz za pracę dla utrzymania suwerennej pozycji Polski.

Magdalena Środa – idolka feministek

Magdalena Środa (ur. 1957) – idolka feministek, publicystka zajmująca się filozofią, etyką, sprawami kobiet. Oprócz poruszania ważnych kwestii w swoich felietonach, np. w Gazecie Wyborczej, znajduje też czas na działalność społeczno-polityczną, i bardzo angażuje się w problematykę kobiet. Organizowała I, II i III Kongres Kobiet, należy do Rady Programowej Kongresu Kobiet. Współpracuje także z Radiem TOK FM jako redaktorka wydania elektronicznego. Jest profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego na Wydziale Filozofii i Socjologii w Instytucie Filozofii, członkiem Polskiej Akademii Nauk (Komitet Etyki w Nauce, Komitet Nauk Filozoficznych). Jeśli chodzi o działalność polityczną, w 2004 roku premier Marek Belka powołał Magdalenę Środę na stanowisko Pełnomocnika Rządu do spraw Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn. Urząd ten sprawowała ponad rok, po czym premier Kazimierz Marcinkiewicz odwołał ją z tego stanowiska. W 2009 roku kandydowała do Parlamentu Europejskiego. Od 2012 należy do think tanku Ruchu Palikota. Jej wypowiedzi budzą kontrowersje. W 2011 roku została oskarżona o obrazę Misji Specjalnej – programu nadawanego swego czasu przez TVP 1. Wyrokiem sądu musiała przeprosić na antenie radia za ten czyn oraz wpłacić grzywnę 10 tysięcy złotych na rzecz Fundacji Brata Alberta.

Minister Ewa Kopacz

Ewa Kopacz (ur. 1956) – pochodzi ze Skaryszewa, ale wychowywała się w Radomiu, gdzie uczęszczała do II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej. Ukończyła Akademię Medyczną w Lublinie, Wydział Lekarski. Zrobiła specjalizację z medycyny rodzinnej i pediatrii. Należała do Unii Wolności, jednak w 2001 została członkiem Platformy Obywatelskiej, była posłem IV kadencji, reprezentowała radomski okręg wyborczy. Po wybraniu jej do Sejmu V kadencji zaczęła pełnić funkcję przewodniczącej Komisji Zdrowia. W latach 2006-2008 była przewodniczącą mazowieckich struktur Platformy Obywatelskiej. Od października 2010 sprawuje funkcję wiceprzewodniczącej Platformy Obywatelskiej. W listopadzie 2007 roku objęła stanowisko ministra zdrowia, a od listopada 2011 Marszałka Sejmu VII kadencji, zaraz po tym, jak została odwołana ze składu Rady Ministrów. Zdecydowaną większością głosów pokonała kandydata Prawa i Sprawiedliwości – Marka Kuchcińskiego. Niedaleko pada jabłko od jabłoni. Córka Ewy Kopacz, Katarzyna, również ukończyła Akademię Medyczną, tyle że w Gdańsku, nie Lublinie. Ewa Kopacz obejmuje patronatem wiele przedsięwzięć, konkursów, wystaw, spotkań. Objęła patronatem między innymi 8 Mistrzostwa Europy w Akrobacji Samolotowej, Światowy Dzień Ziemi oraz Międzynarodowy Dzień Ofiar Wypadków.

Reżyserujący minister kultury

Izabella Cywińska (ur. 1935) – reżyser teatralny i filmowy, etnograf. Pochodzi z Kamienia Puławskiego. W latach 1989-1990 minister kultury i sztuki, w latach 2008-2011 sprawowała funkcję dyrektora artystycznego Teatru Ateneum w Warszawie. W latach 1970-1973 była dyrektorem Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu i reaktywowanego w 1973 roku Teatru Nowego w Poznaniu. Jej mężem jest Janusz Michałowski – aktor teatralny i filmowy, często grający w reżyserowanych przez Izabellę Cywińską sztukach. Kobieta, która była reżyserem jednego z najchętniej oglądanych polskich seriali lat 90. – Bożej Podszewki, w której jedną z ról grał jej mąż. W Teatrze Telewizji emitowano reżyserowane przez nią sztuki np. Marka Hłaski, wyreżyserowała film Kochankowie z Marony oraz Cud purymowy. Od września 1989 do grudnia 1990 pełniła stanowisko ministra kultury i sztuki w gabinecie Tadeusza Mazowieckiego. Popierała powstałą w 2005 roku Partię Demokratyczną (która jest wynikiem przekształcenia Unii Wolności). Ideologia Partii Demokratycznej to centryzm, a jej przewodniczącym od 2012 roku jest Andrzej Celiński. Cywińska jest współautorką programu politycznego Partii Demokratycznej w dziedzinie kultury. W 2010 roku podczas wyborów prezydenckich weszła w skład komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego.

Politycznie w Kabarecie Elita

Jerzy Skoczylas (ur. 1948) – polityk bardziej znany z tego, że jest członkiem Kabaretu Elita. Polityka często jest tematem jego żartów. Ma żonę i syna, pochodzi z Olkusza, od lat 60. mieszka we Wrocławiu. Ukończył Politechnikę Wrocławską, Wydział Elektryczny, specjalność automatyka. Na studiach poznał Tadeusza Drozdę i Jana Kaczmarka, z którymi założył Kabaret Elita. Od lat 70. związany z Polskim Radiem we Wrocławiu – jest redaktorem. Od 1998 roku jest radnym miasta Wrocławia. W kadencji 2002–2006 był przewodniczącym Komisji Kultury i Nauki oraz wiceprzewodniczącym Komisji Edukacji i Młodzieży. W 2006 roku po raz trzeci został radnym z listy Platformy Obywatelskiej, ponownie sprawując funkcję przewodniczącego Komisji Kultury i Nauki, zasiadł również w Komisji Edukacji i Młodzieży. W 2010 roku ponownie objął te stanowiska. W 2006 roku został odznaczony Brązowym Krzyżem zasługi – odznaczenie państwowe nadawane przez Prezydenta Polski, za zasługi dla Państwa lub obywateli. W 2009 roku otrzymał Srebrny Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, nadawany przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego za wyróżniającą się działalność na tle artystycznym, kulturalnym, lub chroniącym kulturę i dziedzictwo narodowe. Wraz z Leszkiem Niedzielskim i Stanisławem Szelcem współtworzy Kabaret Elita.